Rust

In de natuur vinden we een onstuitbare overdaad en een niet te stoppen variatiedrang. Redundantie lijkt hier tot het hoogtepunt van efficiëntie uitgerijpt te zijn. Toch komen we tot rust in de natuur. We krijgen er een gevoel van harmonie, en zelfs de chaos-therorie toont hier haar waar gelaat: het is een geordende wereld, die tegelijk zo complex en eenvoudig is, dat we ze niet kunnen begrijpen.

Daarom moeten we tonen, aanduiden, verbeelden. De eenvoud achter de veelvuldigheid aanwezig stellen, de ruimte tussen de elementen, de leegte die ontplooiïng mogelijk maakt.

Roest

Wat is mooier dan de efficiëntie van een door mensenhanden gemaakt gebruiksvoorwerp, of de overbodigheid van een luxevoorwerp.
Elk product stelt de mens aanwezig, in de volheid van zijn bestaan.
Grandioos overbodig, flitsend kort, een luxe zoals alleen de natuur die zich kan veroorloven, en die alleen een handelend en vormend wezen in stand kan houden.

In het roest zie je het product, in het product het project, in het project de droom, in de droom de mens.
Zo is ook het roest op een spoorstaaf het verhaal van verre einders en een menselijk leven.
Want niets is mooier dan de mens, zoals hij zich waarmaakt in wat hij maakt.

Abstraheren

Abstraheren is afstand nemen van de details en het in ogenschouw nemen van de grote lijnen, het kleurpalet, de innerlijke samenhang.
De details worden niet ontkend, maar opgenomen in een grotere band van verbanden. Het abstracte staat daarom dichter bij de waarheid dan het concrete ooit kan: het stelt het geheel aanwezig zonder te verdrinken in de details. De abstractie weerspiegelt het denkpatroon van de filosoof, de wijze of de manager (i.e. de toegepaste variant van de wijze).

Kunst kan aanwezig stellen wat het weten alleen maar kan begrijpen, en er zo genot aan toevoegen.